Een storm uit het noorden heeft de temperatuur doen kelderen, zozeer zelfs che we onze winterjassen weer uit de kast hebben gehaald. Terwijl ik je zie spelen, hoor ik een steeds luider getik. “Kijk Ale, het hagelt!” Je laat je blokjes liggen en rent naar het raam. Daar staat je favoriete opstapje. Je klimt erop om naar buiten te kijken. De kamer vult zich met jouw enthousiaste “wow” en je verwonderde glimlach. Dezelfde verwondering die mij telkens weer overvalt als ik naar je kijk e besef hoe groot je bent geworden.
Vandaag word je drie jaar, mijn liefje.
Je bent al zo groot dat ik me de dagen dat ik je op mijn onderarm hield, nauwelijks nog kan herinneren. In jouw levenslust en drang om de wereld te ontdekken, zie ik de echo van die grote ogen die alles vanuit de wieg observeerden. Het kan niet zo zijn dat er pas 365 dagen zijn verstreken sinds je tweede verjaardag.
De hagel stuitert op de auto, net come de gedachten in mijn hoofd. Ik zou bijna boos worden op de Tijd, want terwijl ik die beleef, heb ik altijd het gevoel dat ik er te weinig van heb. Ik denk aan de eerste keer dat ik je zag. Aan toen ik je in mijn armen nam. Toen ik je rook. Een geur die ik uit duizenden zou herkennen. Je handje dat mijn shirt vasthoudt terwijl je slaapt. Ons ontbijt samen. Je eerste stapjes. De fietstochti. Herinneringen die de lijm van mijn bestaan zijn geworden.
Elke dag groei ik met je mee en leer ik hoe het is om vader te zijn. Ik ben veertig, maar jij, vanaf de hoogte van jouw drie jaar, weet me altijd de Waarheid te tonen. Je bent de spiegel die reflecteert wie ik ben en wie ik zou moeten zijn. En weet je wanneer ik me dat realiseer? Op een heel specifiek moment: elke avond, wanneer ik voordat ik naar bed ga even je kamer binnenloop om je in te stoppen. Op die momenten lijkt alles op zijn plek te vallen. Zorgen en angsten verdampen. Een vergeten sereniteit vindt een weg naar mijn hart. Het leven is niet langer een mysterie, maar een zegen om dankbaar voor te zijn in gedachten en daden. Precies zoals ik het als kind zag. Precies zoals jij het nu ziet.
Net zo snel als hij gekomen was, verdwijnt de hagel. De zon breekt door de wolken. Het lijkt niet alleen de kamer te verlichten, maar ook iets in mij. Iets smelt weg en verandert in energie die door me heen stroomt tot aan mijn hart.
“Papa, het is gestopt met regenen. Gaan we buiten spelen?” “Nee lieverd, we kunnen beter even wachten. Alles is nu nat.” In mijn momenten van egoïsme denk ik graag dat ík jou leer hoe je moet leven. “Welnee papa, ik kan mijn laarzen aan!” Je grijze laarzen met het gezichtje van een wasbeer. Ik ben jaloers op ze, want ze herinneren me eraan dat niet alles perfect hoeft te zijn om naar buiten te gaan. Je hebt alleen een paar laarzen nodig. Je hebt me net een lesje geleerd: ik tel de minuten, jij telt de sprongen. Ik kijk op mijn horloge, jij kijkt naar de plassen. In de kloof tussen mijn veertig jaar en jouw drie jaar ligt alle ruimte van de wereld. Een ruimte die we vullen door om niets te lachen op het kleed in de woonkamer.
Ik wens je geen leven zonder regen toe, Alexander. Ik wens je dat je altijd zin houdt om je laarzen aan te trekken. Dat je die ‘wow’ voor de hagelstenen nooit verliest. En dat je altijd een hand vindt — de mijne, zolang ik kan, of die van iemand van wie je zult houden — om stevig vast te houden wanneer het getik op het dak te hard wordt.
Ik hou van je, meer dan ik ooit voor mogelijk hield.
Papa.
Lees ook:
Ontdek meer van Moreno Maugliani
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
