Deze week stond in het teken van het verdiepen van de aard van het bewustzijn en het integreren van filosofische concepten in het dagelijks leven, met een specifieke focus op de overgang van theorie naar praxis.

Twee citaten stuurden mijn studies aan. De eerste komt uit de prachtige roman van Chandler, The Big Sleep:

“De golven krulden schuimend… als gedachten die vorm proberen te krijgen op de drempel van het bewustzijn.”

De tweede is een reflectie op non-duale meditatie:

“Het bewustzijn is de enige oceaan; gedachten en emoties zijn slechts rimpelingen op het oppervlak. Het water wordt nooit bedreigd door de golven.”

De Oceaan en de Golven: Bewustzijn als Substantie

“Het leven is dat wat zich openbaart via het bewustzijn, en dat is er altijd en overal. Onze fout is dat we datgene wat het voor ons verbergt, leven noemen”, bevestigt Tolstoj. Hier keert de neiging naar het “buitenstaan” terug, dat Verum quia faciendum dat inmiddels de enige mogelijke toepassing van onze realiteit is geworden.

Tolstoj zelf maakte een enorme crisisperiode door die hem bijna tot zelfmoord dreef. Opvallend: het onbehagen ontstond en groeide precies toen hij de rijkste man van heel Rusland werd. Hij had Anna Karenina en Oorlog en Vrede geschreven. “Mijn rijkdom en bezittingen nemen toe zonder dat ik iets doe,” legde hij uit. Toch was er iets, een leegte waaruit een oorverdovende echo kwam. In zijn schitterende boek Mijn Biecht schrijft hij:

“Vandaag, terugkijkend op die tijd, zie ik duidelijk dat mijn geloof – datgene wat buiten dierlijke instincten mijn leven bewoog – mijn enige authentieke geloof in die tijd het geloof in vervolmaking was. Maar waar die vervolmaking uit bestond en wat het doel ervan was, had ik niet kunnen zeggen. Ik deed mijn best om mezelf intellectueel te vervolmaken, ik leerde alles wat ik kon; ik deed mijn best om mijn wil te vervolmaken door regels op te stellen; ik vervolmaakte mezelf fysiek door kracht en behendigheid te oefenen. En dat alles beschouwde ik als vervolmaking.”

Deze reflectie anticipeert op wat Han zegt in The burnout society: het motto van onze maatschappij is “niets is onmogelijk” geworden. Dit leidt tot een uitputtende strijd, niet tegen de naaste, maar tegen onszelf.

Het Primaat van de Praxis: Van de Monitor naar de Aarde

Het werk over Heidegger en het concept van het authentieke bestaan heeft mijn conclusie bevestigd dat praxis voorrang heeft op theorie.

• Yin Yoga: Dit was niet alleen een oefening, maar een experiment van “terugkeer naar het lichaam” om de ruis van het Zelf stil te leggen.

• Fysieke Sensemaking: Er zit een tastbare waarheid in handwerk en fysieke aanwezigheid die puur digitale archivering niet kan vervangen.

• De fundamentele intuïtie: Elke mentale gebeurtenis is geen extern object dat door een “ik” wordt geobserveerd, maar een modificatie van het bewustzijn zelf.

Substantie vs. Vorm

Begrijpen dat de “materie” van een angstgedachte of een vreugde hetzelfde is als die van diepe vrede. Door stimulerende middelen (koffie) en afleidingen te verwijderen, kon ik duidelijker observeren hoe gedachten opkomen, een piek bereiken en weer natuurlijk oplossen, zonder dat ingrijpen nodig is.

De 3 Belangrijkste Leermomenten van de week

1. De Filosofie van AI: Ontmoetingen met professionals uit de sector onderstreepten dat echte expertise vandaag de dag niet alleen ligt in technische beheersing, maar in de filosofische benadering van AI-gebruik. De kloof is niet generationeel, maar een kwestie van diepgang in visie.

2. Succes door Onthechting: Een schaakoverwinning op een historische rivaal bewees dat wanneer je de obsessie met het resultaat (de winst) loslaat en je concentreert op de schoonheid van de structuur (Nimzovitsch), de prestatie spontaan verbetert.

3. Verum est ens: Terugkeren naar het besef van Ratzinger dat wij al deel uitmaken van een waarheid die we niet hoeven te “creëren” of te “produceren”, maar simpelweg moeten bewonen.