mei 24, 2023 morenomaugliani

How we met Alexander

De geboorte van onze zoon

We hebben zo lang op je gewacht. Als ik erover nadenk, denk ik dat ik voor altijd op je heb gewacht. Zondag 14 mei 2023 om 21:20 heb je besloten naar ons toe te komen.

De dag begon zoals alle andere. We werden ontspannen wakker, zonder specifieke plannen voor de dag. 14 mei is Moederdag en je moeder hoopte heel erg dat je die dag zou komen. ‘s Morgens, na het ontbijt, zei ze tegen mij: «Ik denk niet dat hij vandaag komt. Ik heb alleen wat krampjes.”

De late ochtend verliep langzaam en aangenaam. Na lunch gingen we met Truus op pad. We hebben er de laatste dagen een gewoonte van gemaakt om met z’n allen te gaan wandelen. Op de terugweg zei mama dat ze toch wat krampen had.
Eenmaal thuis deed mama nog wat was en vond ze het nodig om haar haren te verven. Toen ze de verf ging uitspoelen onder de douche, merkte ze dat deze “pijntjes” heftiger werden en dat ze vaker kwamen. Toen ze klaar was, riep zij me en vertelde me dat de pijn heftiger was geworden. Ik ging naar boven om te zien of ik haar op de een of andere manier kon helpen. Ik kon in haar ogen lezen dat de situatie aan het veranderen was.

De bevalling was inderdaad begonnen.

Ik hielp haar met aankleden en we gingen naar beneden.

Mama had het geweldige idee om een ​​app te downloaden om de duur van de weeën te meten. Elke keer dat er een begon, zag je haar de telefoon pakken om dat op te nemen. In het begin kon ze het zelf, maar naarmate de weeën heviger werden, droeg ze het opnemen ervan aan mij over.

app om weeën op te nemenapp om weeën op te nemen
De weeën kwamen ongeveer elke 3 minuten en duurden ongeveer dertig seconden. Om ze te ontvangen probeerden we verschillende posities. Eerst zittend op de bank, daarna achterstevoren op een stoel. Dan op de pianokruk. Bij elke wee, nadat ik de app had geactiveerd om het op te nemen, probeerde ik de rug van je moeder te masseren om haar wat verlichting te geven. Truus deed haar best om dicht bij haar te blijven.
We zagen op de app dat de weeën gemiddeld 44 seconden duurden en elke 3 minuten kwamen. In overleg met mama heb ik de verloskundige Praktijk De Kuip gebeld.

«Goedenavond Nadia, ik ben Moreno Maugliani, de echtgenoot van Carolien Kolhoop. Carolien heeft al een uur pijn die steeds erger lijkt te worden. We hebben de weeën opgenomen. Ze komen elke twee en een halve minuut aan en duren gemiddeld 44 seconden»

Terwijl ik met de verloskundige aan het praten was, kreeg mama voor het eerst een wee die de minuut aantikte. Het was 18.10 uur. Ik geef het door aan de verloskundige die zegt:

«Nou, het lijkt erop dat we er zijn! Ga door met het opnemen van weeën. Als de situatie een uur aanhoudt, bel me dan terug. In de tussentijd zal ik iets eten en me klaarmaken om naar je toe te komen.»

De weeën zijn niet alleen een uur lang constant gebleven, ze zijn zelfs toegenomen in duur maar vooral in intensiteit. Toen de verloskundige kwam, kon mama nauwelijks praten. In de korte pauzes tussen de weeën keken we naar mama’s buik en zagen we je bewegen.
Om precies 19:10 belde ik de verloskundige terug:

«Weeën duren gemiddeld anderhalve minuut, met pieken van twee minuten. Ook wordt de intensiteit hoger. Carolien kan amper praten.”

«Goed, ik pak mijn spullen en kom naar je toe.»

Het was echt aan het gebeuren, Alexander, je stond op het punt om naar ons toe te komen!

De verloskundige komt aan

De deurbel gaat. Nadia komt binnen met haar tas. De weeën zijn erg sterk geworden. De verloskundige biedt ons een apparaatje aan om ze draaglijker te maken. Mama kan het bedienen via een afstandsbediening. Wanneer zij het activeert, krijgt mama schokken in de rug om de hersenen “af te leiden” van de pijn van de weeën. We proberen het 3 keer, daarna vraagt ​​mama me om het af te doen.

De verloskundige kijkt mama na.

«Nu begrijp ik waarom je zo’n hevige pijn hebt. Je bent al halverwege de voorbereiding. De bevalling is al begonnen!»

We kijken elkaar aan met een mengeling van geluk en angst. We hebben zo lang op dit moment gewacht, maar we kunnen niet weten hoe het zal gaan. We kunnen alleen maar ons best doen. Bovendien was het nodig om een ​​einde te maken aan deze pijnen die je moeder had en de enige manier om dat te doen was door jou ter wereld te brengen.

De verloskundige belt het Deventer ziekenhuis en vraagt ​​om beschikbaarheid van de kamer voor de badbevalling, zoals besproken in ons geboorteplan. Er is nog 1 kamer (3 in totaal) beschikbaar. Terwijl Nadia aan de telefoon zat, had ik de vluchttassen die we een paar weken eerder hadden ingepakt al buiten gezet. Nadia beëindigt het telefoongesprek en ik ga de auto van de parkeerplaats halen om naar de voordeur te komen, om mama zo min mogelijk te laten lopen.

Hoeveel sensaties voelde ik in die paar meter om bij de auto te komen. Geluk, opwinding, angst, spanning. Wat overheerste was de alertheid die ik nodig had om jou en mama effectief te helpen. We moesten allemaal ons best doen.

Ik kom aan bij de deur en help mama in te stappen. Nadia rijdt vooruit en wij volgen haar.

Zodra we in de auto stappen, start ik een videogesprek met opa Pietro en tante Giada. Ik wilde ze laten weten dat de bevalling was begonnen. Het gesprek duurt niet lang. De weeën van mama zijn nog sterker en van een ander soort. Ik voel dat ze zich klaarmaakt om te persen. Ik sluit het gesprek snel af en concentreer me op de reis.

Aankomst in het ziekenhuis

De rit naar het ziekenhuis duurt ongeveer tien minuten, inclusief een mooi rood stoplicht. Eenmaal op de parkeerplaats kom ik zo dicht mogelijk bij de ingang. Nadia, die al had geparkeerd, arriveert met een rolstoel. Ik help mama om uit de auto te komen en plaats te nemen in de stoel. Ik pak snel mama’s tas. Nadia biedt aan haar te dragen, terwijl ik mama naar de ingang duw.

We komen aan op de afdeling en nemen plaats in kamer nummer 14. Herinner me eraan je het belang van nummer 14 in ons leven uit te leggen.

Mama is volledig gefocust op de pijn die intussen is toegenomen. De verloskundige vraagt ​​ons of we door willen gaan met het inrichten van het bad voor de badbevalling. Zij laat ons weten dat het ongeveer 45 minuten zal duren om dit op te zetten. Ik vraag haar of we die tijd wel hebben, gezien de weeën van mama. Mama leunt tegen de lange kant van het bed. De weeën zijn erg sterk en ze heeft de drang om te persen om je eruit te krijgen. Na een van deze duwtjes breken de vliezen. Ze checkt mama opnieuw en zegt:

«Ik ben bang dat we het gewoon niet op tijd halen. De ontsluiting is nu voltooid, we zitten in de laatste fase van de bevalling.»

Nadia raadt ons aan om te douchen met warm water. Wij gaan ervoor. Ik laat lauw water op mama’s rug vloeien en geef haar massages om de weeën op te vangen. De verloskundige komt af en toe langs om de situatie te bekijken.
Na een kwartier vertelt mama dat ze van houding moet veranderen. We drogen ons af en gaan weer naast het bed staan.

Na ongeveer tien minuten vertelt mama ons dat ze haar benen moet laten rusten. Ze krijgt het idee dat ze graag op een baarkruk zou willen zitten. Ze zit daar, ik neem een ​​stoel en ga achter haar zitten, om haar rug te kunnen ondersteunen en masseren.

De bevalling

Je had haar moeten zien, Alexander. Sinds die dag, elke keer als ik aan de kracht van de natuur denk, denk ik op dat moment aan je moeder. En ik raak opgewonden. Ik ben diep ontroerd door deze duidelijke manifestatie van het Sublieme.

De weeën zijn heel sterk, mijn moeder knijpt me stevig vast en kijkt me aan. Ik voel me hulpeloos maar tegelijkertijd verantwoordelijk om haar zoveel mogelijk kracht te geven. Het is wat ik doe. Ik fluister lieve woordjes in haar oor, we houden onze handen stevig vast.

Op een gegeven moment komt er een hele sterke wee. Mam verwelkomt de pijn en duwt hard. Nadia hurkt neer en zegt:

«Super Carolien, ik zie een hoofdje!»

De magie omhult ons volledig, ik kon het bijna proeven. Een soort zachte en warme elektriciteit. Ik leek bijna het openen van een doorgang tussen verschillende realiteiten waar te nemen. De laatste keer dat ik deze opening voelde was 5 mei vorig jaar. Ik zal het je te zijner tijd vertellen.

Mam bereidt zich voor op de volgende wee. Kort voordat dat arriveert, vertelt zij ons: «Als deze pijn veel langer aanhoudt, ben ik bang dat ik flauwval». We hebben niet eens de tijd om te beseffen wat ze ons heeft verteld dat ik haar zie: mama verandert haar gezichtsuitdrukking, ze lijkt zich in zichzelf terug te trekken.

Geconcentreerd in een soort extase duwt ze hard. Ik leg mijn handen op haar buik, alsof ik je wil begeleiden.

Een stevige duw en dan…

Nadia verwelkomt je en neemt je snel in mama’s armen. Ze pakt je meteen op en praat met je. Het eerste woord dat zij tegen je zegt is: «Hallo». Een hallo zo diep, vol liefde en zoveel betekenissen, dat het onmogelijk is om ze allemaal te noemen. Je zult ze terugvinden in de liefdevolle blikken die je zult krijgen elke keer dat we naar je kijken.

Om 21:20:12 ben bij mama op schoot gaan zitten. Om 21:20:32 komt je eerste kreet. Nadia droogt je af, terwijl jij voor het eerst je longen vult met zuurstof. Mam legt je op haar borst, alsof ze het altijd al heeft gedaan.

We gaan van de kruk naar het bed. We spraken af ​​de navelstreng niet door te knippen tot de placenta niet meer functioneert. Na een paar minuten waarschuwt Nadia ons dat het zover is en maakt ze het gereedschap klaar om de navelstreng door te knippen.
Om 21:33:12 heb ik de schaar en je koord in de hand. Ik kijk je aan en ik fluister: «Mijn liefste, welkom» en ik snijd. Dan kom ik dichterbij en ik kus je op het voorhoofd.

Je bent nu van de wereld, mijn liefste.

Na de bevalling

Nadat de navelstreng is doorgeknipt, word je op de borst van de in bed liggende moeder gelegd. Je huilt en langzaam kalmeer je. Wat een geweldig gevoel moet dat zijn. Ik wou dat ik het in detail kon beschrijven, maar het is niet mogelijk. Zulke herinneringen blijven bewaard in een deel van onze ziel, waar we niet woorden kunnen komen, maar alleen met ons hart. Blijf altijd naar je hart luisteren en je zult altijd in contact blijven met je ziel.

Nadia en de verpleegsters zorgen voor mama. Ik zit naast je en bewonder je in al je schoonheid.

Om 23.37 uur haal ik je voor het eerst op om je op de weegschaal te leggen. Weet je, Alexander, ik heb me altijd erg ongemakkelijk gevoeld in de buurt van andermans kinderen. Ik was altijd bang om ze te laten vallen, te huilen of iets verkeerd te doen. Bij jou was het helemaal anders.

Vanaf het moment dat ik je in mijn armen nam, viel gewoon alles op zijn plek. Het was alsof ik een stukje van mezelf oppakte waar ik al een hele tijd op wachtte. Een gevoel van verbondenheid dat ik nooit zal vergeten en dat ik elke dag van ons leven samen van je wil getuigen.

Gewicht 3010gr. Nadia zegt dat je een beetje klein bent in vergelijking met het gemiddelde. Ze overlegt met de dienstdoende gynaecoloog en die besluit ons twee nachten in het ziekenhuis te houden zodat je je glucose- en bloedsuikerspiegel kunt controleren.
Een verpleegster neemt mama’s zorgvuldig geprepareerde kleren aan. Eerst doen we je de geluksblouse aan, die je van tante Giada hebt gekregen.

We bereiden ons voor om de eerste nacht samen door te brengen. De eerste nacht van je nieuwe leven.

De eerste nacht van ons nieuwe leven.

, ,